Na-download mula sa YTS.MX
Opisyal na site ng mga pelikula ng YIFY: YTS.MX
Makinig, Tommaso,
kailangan ba talagang mangisda malapit sa isla?
-Eh, masyado kang nag-aalala. -Hindi ko alam.
Paano kung totoo ang mga lumang kwento?
TOMMASO: Oh, halika, Giacomo.
Naniniwala ka ba sa mga halimaw sa dagat?
Napakaraming kakaibang bagay ang mayroon nakita sa mga tubig na ito.
Lahat sila ay kwento lang.
Tall tales para ilayo tayo mula sa isang mahusay na lugar ng pangingisda.
-GIACOMO: Ngunit, Tommaso... -Ayos naman kami.
Ah, mas katulad nito.
Ano yan?
Namiss mo. Tara na,
bago ito bumalik para sa atin.
GIACOMO: Sinabi ko sa iyo na sila ay totoo.
TOMMASO: Ay, halimaw!
Nakakakilabot!
Isda sa labas ng kamalig! Isda sa labas ng kamalig!
Hindi hindi Hindi!
Papatayin ako ni mama!
Caterina!
-Maghintay!
Aba!
Oh, magandang umaga, Ginoong Branzino.
-At saka, pasensya na. -
Well, kumusta si Mrs. Branzino?
Hi, Luca.
Mawalang galang ginang. Mayroon ka bang...
Oo.
Giuseppe, bumalik ka dito!
Gusto mong tumakas parang kaibigan mo si Enrico?
Dahil may balita ako sayo. Patay na siya, o siya
doon. Sa isang lugar. Nakikita ang mundo.
Pero malamang patay na siya.
Phew. Okay, lahat yan.
Monalisa, bakit ka nakangiti?
May iba pa ba diyan?
Giuseppe.
Ano ang pinag-usapan namin?
Ay, Giuseppe.
Lahat tama. Lumabas na tayo.
-Kamusta. -Magandang umaga.
-LUCA: Hi, Ginang Aragosta. -Hoy, Luca!
LUCA: Magandang umaga! SEA FARMER: Umaga!
Sige. Malinaw lahat.
Ipaalam sa akin kung kailangan mo ng kahit na ano.
Sinuman?
Hindi? Sige.
Giuseppe...
-
Oh.
ha?
-
Mga halimaw sa lupa! Lahat, sa ilalim ng bato!
ha?
DANIELA: Luca!
Handa na ang tanghalian!
Doon ka na lang!
Halika na! Kailangan nating bumalik.
DANIELA: Late ka ng dalawang minuto.
-May bangka ba? ha? -LUCA: Ay...
-Nagtago ka ba? -Oo, Nanay.
Dahil kung mahuli nila kahit isang sulyap lang sayo...
Akalain mong lumapit sila para makilala ang mga bagong kaibigan, ha?
-Hindi. - Gumawa ng maliit na usapan.
-Ako... ayoko. -Hindi.
-Nandito sila para pumatay. -Uh huh.
Kaya, sinisigurado ko lang na alam mo.
Salamat inay.
Noong bata pa ako,
maglalakbay kami ng ilang linggo nang hindi nakakakita ng bangka,
at hayaan mong sabihin ko sa iyo, wala silang motor.
Isang pawis na halimaw sa lupa na may sagwan.
-Kamusta lola. Mwah. -Hoy, Bubble.
-Hi, Tatay. -Luca!
Tingnan mo si Pinchy-pessa. Nagmomolting siya.
-Oh, ito ay kahanga-hanga. -
Ngayon, narito ang isang kampeon ipakita ang alimango kung nakakita ako ng isa.
-Oh, maganda. -Whoa, whoa, whoa!
-Huwag mo siyang titigan sa mata! -Paumanhin.
Ngunit huwag humingi ng tawad. Nararamdaman niya ang kahinaan.
-Oh!
Kumain ka na, Luca. Halika na.
Mas mabuting talunin natin ang mga Branzino na iyon sa crab show ngayong taon.
Iniisip ng lahat na napakahusay ni Bianca Branzino
kasama ang kanyang mga premyong alimango
at kamangha-manghang impresyon ng dolphin. Pakiusap!
Kahit sino ay kayang gawin iyon.
tama?
Hindi ko alam kung bakit dolphin kahit ganyan ang tunog.
Alam mo, bakit hindi na lang sila mag-usap?
-Luca. -Huh?
LOLA PAGURO: Ano ang nasa isip mo?
Uh... Uh... Well, nagtataka lang ako...
Saan nagmula ang mga bangka?
Ang land monster town. Sa ibabaw lang ng ibabaw.
Natalo ko ang isang lalaki sa mga baraha doon minsan.
-Nanay! Anong ginagawa mo?
Matanda na siya para marinig ang tungkol dito.
Nakarating ka na sa ibabaw at ginawa ang pagbabago?
Hindi! Hindi! Wakas! Isara mo yan!
Na-curious lang ako.
Oo? Buweno, nahuhuli ang mausisa na isda.
Hindi tayo nag-uusap, iniisip, pag-usapan, pag-isipan,
o pumunta kahit saan malapit sa ibabaw! Nakuha ko?
Oo, Nanay.
Dito. Ngayon bumalik tayo sa trabaho.
Hey.
Tingnan mo ako sa mata.
Alam mong mahal kita diba?
Alam ko, Mom.
Medyo nag-aalala na kami sa kanya diba?
Salamat nalang! Busog na ako.
ha?
Hmm.
Whoa.
Hmm.
Boo.
LUCA: Ha?
Ayos lang. hindi ako tao.
Salamat sa Diyos.
-Eto, hawakan mo ito. -
Uh... Dito ka ba nakatira?
Dito sa baba? Hindi hindi Hindi. Dumating lang ako para kunin ang mga gamit ko.
Ooh.
Uh, hey! Teka, akin yan!
Sir? Nakalimutan mo ang iyong salapang at...
Ay, oo. Salamat!
LUCA: Ano? Anong ginagawa mo?
Hindi hindi!
Ahh! Oh hindi!
Tulungan mo ako!
Unang beses?
Siyempre ito ay! Mabait akong bata!
-Hoy, relax.
huminga.
Whoa.
Well? Ang galing di ba?
Hindi!
Ito ay masama, at ako ay hindi dapat dito sa taas.
Magandang araw.
Salamat.
Mabuti... Magandang araw. muli.
lola,
umakyat ka ba talaga sa...
Okay, lahat. Ito ay, uh, Smuca.
Oo. Siya ang namamahala ngayon. Nakuha ko?
-Wow. -Aah!
Mahirap panoorin iyon.
Dito.
Halika na.
Whoa.
Teka.
Parang nandiyan pa rin.
Oo, iyon ay tinatawag na phantom tail.
Masasanay ka rin.
Tama. Naglalakad.
Huwag kang mag-alala, maswerte ka. Ako talaga ang nag-imbento nito.
Upang magsimula, isalansan ang lahat isa sa ibabaw ng isa.
Parang tumpok ng mga bato.
Malaki! I mean, fine, whatever.
Ngayon, ang paglalakad ay parang paglangoy.
Ngunit walang palikpik. O isang buntot.
At saka, walang tubig.
Kung hindi, ito ay tulad ng eksaktong parehong bagay.
Subukan.
hindi yun. Subukan itong muli.
Oh, subukang manguna gamit ang iyong ulo.
Hindi, mas maraming tiyan.
Iyon... Nakahiga sa lupa.
Paano ito?
Gumawa lang ng isang hakbang nang wala kahit na iniisip ito.
Hindi, hindi, hindi, huwag isipin ito.
Hindi ko alam kung paano huwag mag-isip ng isang bagay.
Okay, okay. Panoorin.
Ituro ang iyong mga paa sa kung saan gusto mong pumunta. Sige?
Tapos sasaluhin mo lang sarili mo
bago ka mahulog.
Oo, tama iyan.
Heh.
-Mabuti. Mabuti. -
-Oo. Oo! -Ako... Nakukuha ko na!
Hindi masama, bata. Alberto Scorfano.
Luca Paguro.
Ito ay isang bagay ng tao. Para akong eksperto.
Ano ang ibig sabihin nito?
Yung sinabi mo lang?
Halika na. May ipapakita pa ako sa iyo!
Ina-ng-perlas!
Dito ka nakatira?
Oo. Ako at ang tatay ko.
Wala man lang siya dito,
kaya medyo ginagawa ko lang lahat ng gusto ko.
Hindi ba delikado?
Oo, ito ang pinakamahusay!
Lahat ng mabuti ay nasa ibabaw.
Like, ano pa ba?
Grabidad! Kilala rin bilang pagbagsak!
Ang langit. Mga ulap. Ang araw.
Whoa. Huwag mo itong tingnan.
Biro lang. Tiyak na tingnan ito.
At pagkatapos, mayroong mga bagay ng tao.
Whoa.
Tulad ng nakikita mo,
Matagal na akong nag-iipon,
kaya tanungin mo ako ng kahit ano.
-
Oo. Yan ang Magic Singing Lady Machine.
Nasira ito, sa kasamaang palad.
Aba! Inalis mo ito!
LUCA: Ano yun?
Oh, ito lang ang pinakadakilang bagay na ginawa ng mga tao.
Ang Vespa.
-Whoa. -Umupo ka lang dito,
at dadalhin ka nito kahit saan mo gustong pumunta.
Sa buong mundong mabaho!
LUCA: "Ang Vespa ay kalayaan."
ha?
Whoo-hoo-hoo.
Oo!
ALBERTO: Medyo cool, tama?
Uh... Oo.
Huh. Gagawa ka ba ng isa?
Sa tingin ko nasa iyo ang lahat ng bahagi.
Mayroon akong mga bahagi.
Gagawa ako ng isa! Gusto mong tumulong?
Ako? Oo! Teka! Hindi, hindi ko kaya.
- Kailangan ko nang umuwi. -Ngayong segundo?
Oo, kung nalaman ng mga magulang ko Nandito ako sa taas...
Ito ay magiging masama. Kaya, salamat, ngunit...
Paalam. Magpakailanman.
Okay, pero ngayon, kailangan ko na talagang umalis.
Sige. paalam.
Seryoso, kailangan kong umalis, parang ngayon. Tulad ng, ngayon.
Sige. Hanggang sa muli.
Mas maganda pa sa picture.
Oo, ito ay.
Kailangang tumakbo.
ALBERTO: See you bukas!
Luca! Saan ka nanggaling?
Uh...
LUCA: Wag mong sabihing surface. Wag mong sabihing surface.
Anong sinabi mo?
Ano ang mali sa iyong paa?
DANIELA: Luca.
-Oh, ako... ako... -Gonna tell us kung nasaan ka?
-Uh... -Kasalanan ko.
Pinapunta ko siya para maghanap ng mga sea cucumber.
Tama! Paumanhin, Lola, Hindi ko sila mahanap.
DANIELA: Nay, buhay niya
siguro mas mahalaga ng kaunti kaysa sa iyong meryenda.
Salamat.
Aba! Paano mo ibinaba?
Sinakyan ko ito pababa.
-Uh... -Hindi ko ginawa.
Pero tinulak ko ito palabas ng bintana sa likod.
Nagtagal upang muling magkasama,
pero ayos na ngayon.
Handa ka na bang sumakay nito?
Ay, salamat, ngunit hindi salamat.
I mean, iniisip ko lang na baka mamatay na ako.
Sige, sasakay ako. Hawak mo ang rampa.
LUCA: Ay...
Sir, baka kailangan na nating matulog dito?
ALBERTO: Kahit anong gawin mo, wag kang gagalaw!
Hindi ako ang lalaking gusto mo para dito.
Mas idea ako tao...
Kunin mo ako, gravity!
Um...
Ito ay normal! Manatiling nakatutok!
-
Huwag gumalaw, huwag gumalaw, huwag gumalaw!
Patay na siya. pinatay ko siya!
-Maghintay. Mabuti iyon? -ALBERTO: Ay, naku...
Nakita mo ba ang taas na nakuha ko?
Uy, ganda ng ramping.
Halika, bumuo tayo ng isa pa.
ALBERTO: Yahoo!
-
ha? ha?
-ALBERTO: Ha-ha!
Whoo-hoo!
Halika, Luca!
-Huh.
Anong problema mo, bobo?
ALBERTO: Tingnan mo, sabay tayong sumakay.
Kung hindi ka uupo sa likod at kumapit sa harap,
bumagsak ang buong bagay.
Oh. At sino ang may hawak ng rampa?
Ang pagong. Halika na. Siya ay mas mabilis kaysa sa kanyang hitsura.
Ah sige. Dito na tayo.
Ikaw, uh, darating?
Hindi. hindi ko kaya. Hindi kailanman sa isang milyong taon.
Hay, hey, hey. Alam ko ang problema mo.
Mayroon kang isang Bruno sa iyong ulo.
-Isang Bruno? -Oo.
Nakakakuha din ako ng isa, minsan.
"Alberto, hindi mo kaya." "Alberto, mamamatay ka na."
"Alberto, wag mong ipasok yan sa bibig mo."
Luca, simple lang. Huwag makinig sa tangang Bruno.
Bakit Bruno ang pangalan niya?
Wala akong pakialam. Hindi mahalaga.
Tawagan mo siya kahit anong gusto mo.
Patahimikin mo siya. Sabihin, "Silenzio, Bruno."
Silenzio, Bruno.
Mas malakas! "Silenzio, Bruno!"
-Silenzio, Bruno. -"Silenzio, Bruno!"
Silenzio, Bruno!
-Naririnig mo pa ba siya? -Hindi! Ikaw lamang!
Magaling! Ngayon, maghintay!
Andiamo!
-ALBERTO: Oo! -
Silenzio, Bruno. Silenzio, Bruno.
Silenzio, Bruno.
-Silenzio, Bruno. -
-Whoa. -Wow.
-Uh-oh. -
-Whoo-hoo! Oo! -
Oo! Buhay tayo! hindi ako makapaniwala!
-Kunin mo iyan, Bruno! -Oo!
LUCA: Ano lahat ng maliliit na ilaw na iyon?
Bagoong. Pumunta sila doon para matulog.
-Talaga? -Oo.
At pinoprotektahan sila ng malaking isda.
Hinawakan ko ito minsan.
Ewan ko ba, parang isda.
Wow.
Ang iyong buhay ay napakalamig kaysa sa akin.
Hindi ako pumupunta kahit saan.
Panaginip lang ako.
Umakyat ka dito.
Salamat sa iyo.
Kung hindi, hinding-hindi ko gagawin nakita ang alinman sa mga ito.
Nakarating na ba kayo sa bayan ng tao?
Oo!
Uh... Hindi.
Ngunit, ngunit sinabi sa akin ng aking ama ang lahat tungkol dito.
So, medyo expert na ako.
Napaka cool ng tatay mo.
Ang swerte mo hinahayaan ka niyang gawin ang gusto mo.
Oo. Sigurado.
Hoy, naalala mo yung panahon na yun muntik na nating matamaan ang batong iyon?
-At lumipad kami sa himpapawid,
at ako ay parang, "Oo!" At pagkatapos ay parang, "Hindi!"
Hindi ba ito ay kamangha-manghang para magkaroon ng totoong Vespa?
Oo. Iyan ang pangarap.
Oo.
LUCA: Whoo!
Oh, Luca, tingnan mo!
-BOTH: Aba!
-Wild Vespas! -
Whoo-hoo!
Luca, pumalit ka!
Oo, tao!
Halika, mas mabilis!
Oo! Whoo-hoo-hoo-hoo!
Whoo-hoo!
BOTH: Aba.
Ginagawa ko, Alberto! ginagawa ko!
Alberto?
Oh hindi! nakatulog ako!
Ano?
Phew.
-
Uh...
Daniela, kailangan ba talaga upang dumaan dito?
gamit ang ano?
Uh, anak, ikaw ay nasa malaking problema.
Kailangan mong mangako sa amin
na hinding-hindi ka magpapalusot sa ibabaw muli.
Uh, sorry talaga.
Pero, alam mo, hindi delikado yan sa taas.
Baka maipakita ko sayo.
sabi ko sayo. May death wish ang anak namin.
Pero, Inay, lagi po kaming nag-iingat!
BOTH: "Kami"?
Ako at ang kaibigan kong si Alberto.
Pero ayos lang. Isa siya sa atin.
Ah oo. Kadalasan mayroong masamang impluwensya.
Buti na lang pinadala mo ako kapag ginawa mo, ha?
Luca, ito ang aking kapatid, ang iyong Tiyo Ugo.
Salamat ulit sa pagpunta dito
sa ganoong maikling paunawa.
Syempre.
Hello, Luca.
Luca, kailangan kong suntukin mo ang puso niya.
Tama iyan. Ang pulang bagay. Suntukin ito.
-Mas mahirap! -Oh.
-
Salamat diyan. Masyadong maraming oxygen dito.
Hindi tulad ng malalim. Tulad ng matututunan mo.
Ano?
Oo naman, walang sikat ng araw,
pero wala namang makikita.
O gawin. Ikaw lang at ang iyong iniisip,
at lahat ng bangkay ng balyena na maaari mong kainin.
Maliit na piraso nito lumutang ka lang sa bibig mo.
Hindi mo ito mapipigilan.
Hindi mo ito makikita. Kaya kung ikaw...
Bumuka ang bibig, pumapasok ang bangkay ng balyena.
Oo, magaling. Inirerekomenda ko ito.
Halika na. Walang oras na sayangin.
Nanay, ano ang ibig niyang sabihin?
Ikaw ay titira kay Uncle Ugo
para sa natitirang panahon.
Hindi, hindi ko kaya!
Dalawang season, kung gayon. Gusto mong pumunta para sa tatlo?
Bakit mo ito ginagawa?
Ang mundo ay isang napakadelikadong lugar, Luca,
at kung kailangan kitang ipadala hanggang sa ilalim ng karagatan
para mapanatili kang ligtas, gayunpaman.
Hindi mo alam kung ano ang nasa itaas!
Kilala kita. At alam ko kung ano ang pinakamabuti para sa iyo.
Tapos na.
Hey. Tingnan mo ako sa mata.
Alam mong mahal kita diba?
LUCA: Pinapapunta nila ako sa kalaliman!
Para tumira kasama ang kakaiba kong see-through na tiyuhin!
-Ano ang gagawin ko? -Manatili?
Dito sa taas? Hahanapin nila ako.
Okay, maaaring totoo iyan,
ngunit darating ba sila hinahanap ka dyan?
Hindi pwede. Nakakabaliw yun.
I mean, dapat puno ng Vespas ang lugar na iyon.
- Kailangang may isa para sa atin. -Huh.
Tunay na Vespa.
Makakaligtas pa ba tayo doon?
Ikaw at ako? Magagawa natin ang kahit ano.
Lumalangoy kami papunta sa Vespatown,
subaybayan ang Signor Vespa,
Teka. Sa tingin mo ba talaga may Signor Vespa ba?
-May katuturan, tama? -Oo. Magpatuloy.
At sinasabi namin, "Signor Vespa, buuin mo kami ng isa sa mga ito!"
Whoa. Ito ang pinakadakila drawing na nakita ko na.
Oo alam ko. Luca, isipin mo.
Araw-araw, sasakay tayo sa isang bagong lugar,
at tuwing gabi, matutulog tayo sa ilalim ng isda.
Walang magsasabi sa amin kung ano ang gagawin. Ikaw at ako lang sa labas.
Libre.
-ALBERTO: Whoo-hoo! -
Kunin mo ako, gravity!
Silenzio, Bruno.
Whoo-hoo!
ALBERTO: Oo!
-
Halika na!
Ha-ha!
Oo! Whoo!
Whoa.
Papa, ano yun?
Paano tayo papasok?
Ito ay magiging madali.
-Wag ka lang mag basa. -Uh...
Sa totoo lang, mukhang ang bayan na ito medyo masikip.
Hoy! Silenzio, Bruno.
Anong problema mo, bobo?
LALAKI: Ha?
-Huh! Gumana ito. -Kita mo?
Sumunod ka lang sa utos ko.
-
Klasikong bayan ng tao. Medyo cool, tama?
Hoy, gawin mo na. Sabihin mo lang.
DALAWA: Mmm.
Mga ginang,
anong nangyare sayo bobo?
-
Baka mali ang sinabi ko?
Mmm. Mmm!
Wow!
Mmm!
Alberto, ito ay masyadong mapanganib.
Umalis na tayo dito.
-At pumunta saan? -
-Whoa.
Ito ay Signor Vespa!
-
Managgia! Dito na tayo.
Ay, mama mia! Pakiusap, huwag nang mag-revving.
Ciao! Ciao!
-Beep beep!
Pagmamalaki ng Portorosso na dumarating!
-Ciao, belle! -WOMAN: Hmm, blech!
Pinapa-blush mo ako.
At ngayon, sinong gustong manood sa akin kumain ng malaking sandwich? Hmm?
Ayun.
Ganyan natin makikita ang mundo.
Uy, konting tulong?
BATA 1: Ha? BATA 2: Hmm?
Ay, mama mia! Kausapin si Ercole. Nasaktan ka ba?
Teka, medyo masakit ang ulo ko...
Hindi ikaw, Ciccio! Out of the way!
Oh, piccolina, kung meron parang gasgas lang...
May sinuwerte ngayong araw. Hmm?
Sino ang sinuwerte?
Mm-hmm. Out-of-towners, eh?
Hayaan mong tanggapin kita.
-Ciccio? -
Natutuwa akong makilala ka, Number One at Number Two.
Gusto ko ang iyong mga naka-istilong damit.
Saan mo nakuha ang mga iyan? Isang bangkay?
Bangkay.
Nagbibiro lang ako.
Uh... Tingnan mo, Signor Vespa...
-Nakakatawa ang lalaking ito, hmm? -
Ako si Ercole Visconti.
Limang beses na nagwagi ng Portorosso Cup.
Ang Portorosso ano?
Ang Portorosso Cup!
Paano sa tingin mo Binayaran ko ang maganda kong Vespa?
-Hoy, tumigil ka sa paghahanap. -
Masyado siyang maganda para sayo.
-Ako, eh... -
mahal ko ito.
Ang maliit na lalaki ay hindi makakuha ng kahit isang salita.
Oof. At amoy likod niya ang pescheria.
Hay, ang bango ng kaibigan ko.
Patawad patawad. Babayaran ko siya.
-Ciccio, Guido. -
Anong ginagawa mo?
-ALBERTO: Luca! -Alberto!
Ah, konting ligo lang.
-LUCA: Ay, hindi, hindi, hindi! -Nakakatawa.
-Huh? -
-Hindi! -Huh?
Hoy! Ercole, basta!
Oh, tingnan mo kung sino ang nandito. Spewlia.
Wow. Ganyan ka nagsasanay para sa karera?
Ang iyong paghahari ng takot ay
-matatapos na! -ERCOLE: "Malapit nang matapos."
Ibig sabihin isang taon na ang nakalipas?
Kapag huminto ka sa gitna ng karera?
Dahil hindi mo napigilan masusuka?
Hindi ako huminto. Pinatigil nila ako.
Sa tingin ko mas malala iyon. Ngayon, umalis ka na.
Nagsasaya ako kasama ang mga bago kong kaibigan.
Sasama sila sa akin.
Sakay na. Magagamit ko ang sobrang timbang.
ayos lang. Magsimula ka ng club. Para sa mga talunan!
Maggiore! Isa pang sighting. Sa daungan, sa pagkakataong ito.
Alam ko. Nagse-set up kami ng reward.
May mananalo ng magandang premyo.
Ako! Ako! Nanalo ako ng mga premyo.
-Ciccio! -
Kunin mo ang salapang ng daddy mo!
Makakahuli tayo ng sea monster.
-Sì! -
Iniisip ni Sto imbecille na maaari siyang maging isang jerk
dahil patuloy siyang nanalo sa karera,
na hindi niya dapat kahit na may gagawin pa,
masyado na kasi siyang matanda at sobrang kalokohan!
Alam mo, underdog tayo
Kailangang bantayan ang isa't isa, tama ba?
Ano ang nasa ilalim ng mga aso?
Mga underdog.
Alam mo, ang mga bata na naiiba,
kakaiba ang pananamit,
o medyo mas pawis kaysa karaniwan.
Uh...
Sobra? Sobra.
Kaya, nasa bayan ka ba para sa karera?
Ang Portorosso Cup?
Well, magandang usapan.
Kailangan kong ihatid ang mga ito. Magsanay palagi, alam mo ba?
Tanungin natin siya tungkol sa karera ng Portorosso Cup na ito.
Ganyan ang sinabi ng malakas na nakakatakot na tao kinuha niya yung Vespa niya.
Giulia!
-Oh! -
-Uh, grazie. -Ciao.
Hey, uh, Spewlia?
Giulia. Ang pangalan ko ay Giulia.
Sige. Kapag nakikipagkarera ka sa isang tasa, anong nakuha mo?
Soldi. Premyong pera.
Oh.
Sige.
-Hindi hindi! Tuloy lang! -Ano? Bakit?
Tanungin siya tungkol sa premyong pera!
Ngunit ang bagay na iyon ay walang silbi.
-Baka maging Vespa yan. -Paano naging...
-Tanungin mo lang siya! -Mabuti, mabuti, mabuti.
-Hello ulit. -Ciao.
Maaari ba nating gawing iba ang pera?
- Parang... -Iyon.
Pfft. Hindi. Ngunit maaari kang makakuha ng ganyan.
BOTH: Whoo-hoo!
Napakaganda nito.
Oo, kailangan namin ito.
Mahusay, kaya tayo na lang ang mananalo sa karera.
Kailangan mong talunin si Ercole.
Okay, kaya talunin natin si Ercole.
Huh. Talaga?
Sa tingin niya ay matatalo niya si Ercole, itong lalaking ito.
Una sa lahat, pumila ka!
Tuwing tag-araw, ang jerk na iyon ginagawang miserable ang buhay ko.
Kaya, walang bumababa sa kanya unless ako yun!
Pangalawa, hindi ito anumang lumang lahi.
Ito ay isang epiko, nakakapanghina, tradisyonal na Italyano triathlon.
Paglangoy, pagbibisikleta, at pagkain ng pasta.
Kaya, kailangan mo ng isang kasamahan sa koponan.
Well, aalamin natin ito. Salamat, human girl.
Hey, hey, wait. Teka, Alberto.
Paano kung sumali tayo sa team niya?
GIULIA: Grazie! Arrivederci!
Hmm. Mas magandang ideya.
Hoy, Spew... Babae!
Santa mozzarella.
Binabati kita, sumali ka sa aming koponan.
Karera akong mag-isa.
Ngunit maaari rin kaming maging sa ilalim ng mga aso.
Uy, okay lang, Luca.
Mas gugustuhin niyang gawin mag-isa na naman ang buong lahi.
Siguro sa pagkakataong ito hindi naman siya susuka masyado.
Uh, maghintay.
Gusto mong mapabilang sa team ko, eh?
Tingnan natin kung ano ang nakuha mo.
-
Sige, subukan mong tumalon dito.
-Hindi hindi Hindi.
Dapat mong ipakita na ikaw ang boss!
Santa mozzarella.
- Itaas ang mata. -LUCA: Ha?
Ang pagtingin sa ibaba ay ang dahilan kung bakit ka nahuhulog.
LUCA: Aba.
-
Whoa. ginagawa ko.
So, pwede ba tayo sa team?
Kaya mo bang umiwas sa mga hadlang?
Paano kung ang isang matandang babae ay tumawid sa iyong landas?
-
Matitiis mo ba passive-aggressive verbal assaults?
"Magandang bike, Number One at Number Two.
"Nagbibiro lamang ako.
Sa wakas, kaya mo ba
napakahirap na lupain ng kurso?
Silenzio, Bruno.
Hmm.
Tumigil ka. ikaw naman?
Marunong ka bang lumangoy kahit papaano?
masama sa paglangoy.
Hindi ka marunong lumangoy, halos hindi ka makasakay ng bisikleta.
I mean, saan ka ba galing?
Hindi namin sinasabi sa iyo ang aming mga sikreto!
- Kami ay tumakas. -Raways?
Hindi ko alam, ragazzi...
Pakiusap?
Ipapadala ako ng pamilya ko sa isang lugar na kakila-kilabot.
Malayo sa lahat ng mahal ko.
Ngunit kung manalo tayo sa karerang ito, mabuti,
maaari tayong maging malaya.
Ang ganda ng buhay ko. Tinutulungan ko lang siya.
Hmm.
Bigyan mo lang ako ng isa pang pagkakataon.
Hindi.
Gusto niyo kasing masama ang gusto ko.
Ikaw ang may gutom.
Iyon ang pinakamahalagang bagay.
Siguradong gutom na ako.
Perfetto! Kumain ka, nagbibisikleta ka, at lumangoy ako.
-GIULIA: Mga underdog?
ALBERTO AT LUCA: Mga underdog.
Ngayon kailangan lang namin ng pera para sa entry fee.
galing sa tatay ko.
Sige, hayaan mo na lang akong magsalita at kumilos kaswal.
Hindi siya nakakagawa ng mabuti sa takot.
Hoy, Papa! dinala ko
-ilang kaibigan para sa hapunan. -
-May sapat ba para sa apat? -
-Whoa.
Ano bang nangyayari sayo, stu...
Ano sa tingin mo ang pinapatay niya sa mga iyon?
-MASSIMO: Kahit anong lumalangoy. -
Hai visto il giornale ngayon?
Ang larawang iyon ay peke, Papà.
Lahat sa Portorosso nagpapanggap na naniniwala sa mga halimaw sa dagat.
-ALBERTO: Huh.
MASSIMO: Well, hindi ako nagpapanggap.
-Huh?
Nadulas.
Eh.
BOTH: Phew!
MASSIMO: Handa na ang hapunan.
Trenette al pesto.
Mmm!
Uh...
LUCA: Mmm!
Sige.
Saan kayo nagsabing galing kayo?
Sila, eh, mga kaklase. Mula sa Genova.
Si Luca at, eh...
Alberto. -Alberto.
At ano ang nagdadala sa iyo sa Portorosso?
GIULIA: Ay. Uh...
Nakakatawa dapat tanungin mo.
Dumating sila para sa karera.
Ang lahi?
Oo.
Uh, alam mo kung ano? Huwag kang mag-alala tungkol dito.
"Huwag kang mag-alala tungkol dito"?
Mm-hmm. Huwag kang mag-alala tungkol dito.
Giulietta. Isang salita.
Ayokong mag race ka ulit.
Masama ang loob mo.
Papà, per favour, may team ako ngayon.
May entry fee din. Mahigpit ang pera.
Magtatrabaho ako ng double shift sa pescheria. Kahit anong kailangan mo.
Hindi ko kayang ibenta ang wala sa akin.
Ang kailangan ko ay mas maraming isda sa aking lambat.
LUCA: Um, excuse me?
Maaari kaming tumulong.
Alam mo isda?
Oh, tayo? Marami kaming alam na isda.
-MASIMO: Huh. -Maaari bang mawala ang mukha na ito?
Gusto mong magtrabaho? Papasukan na kita.
Oh, salamat, Papa.
-
hindi mo ba...
-Hindi! Machiavelli! -
I'm so sorry sa pusa.
Hindi ko alam kung anong pumasok sa kanya.
Ayos lang. Babalik tayo sa, uh...
Oh!
Kailangan mo ba ng isang lugar upang manatili?
Malamig.
Oops! Paumanhin. Ito ang aking...
Ang iyong taguan.
Huh. Oo. Ang aking taguan.
Aba!
-
Nadulas. Uh, magkita tayo sa umaga.
Malapit na iyon. -Alam ko.
Tulad ng, gaano kalaki ang tatay na tao?
Ang lalaking iyon ay pumapatay ng mga bagay, sigurado.
Akala ko mamamatay na tayo, tulad ng, isang daang beses.
Hoy, relax.
Kami ay hindi kapani-paniwala sa mga bagay na ito ng tao.
Oo. Tama ka.
Nakita mo ba ako sa bike?
Sinabi ni Giulia, "Tumingin ka,"
tapos bigla nalang ako nakasakay.
Oo, oo, oo. Ang aming Vespa ay magiging
kahit na mas mahusay kaysa sa isang bike, bagaman.
Dahil sa sandaling makuha natin ito, alis na kami dito.
Paano nasabi ng nanay ko sa kanya
tungkol sa bayang ito ng mga uhaw sa dugong mga baliw?
Hindi pa rin ako makapaniwala na gagawin niya ito.
Hindi ito katulad niya.
Mag-ingat ka lang.
Magkakaroon ng mga halimaw sa lupa kahit saan.
-
-Daniela! Ooh! Teka! Ow! Ow! -Hindi! Hindi ngayon, halimaw sa lupa!
-Ako ito! -Oh!
Tinakot mo ang kaliskis sa akin!
Jeez, malakas ka!
Pasensya na, medyo nasa gilid lang ako.
Hindi. Kailangan ko iyon. Ginising talaga ako nito.
Wow! Nakakatakot ang itsura namin.
Ugh, grabe.
Halika na. Hanapin natin ang anak natin.
-
Oh hindi! Oh hindi! Alberto! Gising na!
Ano? Ahh! Ang langit ay tumutulo!
Hmm. Uh...
Oh. Nandyan ka lang pala!
Buongiorno.
Sige ragazzi.
Gusto mo yung entry fee, kailangan mong kumita.
-Giulietta... -Ginagawa ko na; inaayos ko na!
-...ikaw na ang magdeliver. -Nagpapaganda na sila! Ciao!
Hmm. Sumama kayong dalawa sa akin.
-LUCA: Ay. -
Aling kutsilyo ang kukunin ko? ha? ha?
hindi mo.
TOMMASO: Buongiorno, Massimo!
Babantayan mo para sa mga halimaw sa dagat, tama ba?
Lahat kami ay umaasa sa iyo.
Huwag kang mag-alala, Tommaso. Pinikit ko na ang mata ko.
Hindi sila makakawala.
-
Hoy, hindi ito joyride.
Gawing kapaki-pakinabang ang iyong sarili.
Uh...
-
MASSIMO: Hoy, walang kalokohan sa likod doon.
-
Kinain ito ng isang halimaw sa dagat.
ha? Ano?
Ma, hindi. Ganito ako napunta sa mundo.
Whoa.
Managgia, hindi magandang catch ngayon.
Maaaring dahil tayo sa ibabaw ng isang pinagmumultuhan na libingan ng isda.
Alam naming hindi ito haunted. Iniisip ng mga isda na ito ay minumulto.
Sa oras na ito ng araw, karamihan sa mga isda ay tama tungkol doon.
MASSIMO: Hmm.
Kapwa: Ciao, Giulia. GIULIA: Ciao.
Ha-ha!
Bagong personal na pinakamahusay!
Santo pecorino.
ALBERTO: Shoo! Shoo!
Alam ng mga kaibigan mo ang isda.
Benissimo! Ooh, mag-sign up na tayo.
Sige. Sige.
Ngayon, ano ang plano natin? Isipin mo, Daniela.
Uy, laging nasa iyo ang lahat.
Gusto kong umakyat.
-Uh... Sigurado ka? -Ay, oo. Nakuha ko ito.
Oh, kumusta, binata.
-Wala kang niloloko. -Lorenzo, eh-eh.
Akala mo talaga makakatakas ka ba dito?
-Renzo... -Akala mo hindi ka namin mahahanap?
-Well, hulaan mo? -Hindi ko akalain...
Oras na para umuwi na tayo.
Maging aral sa iyo iyon!
Go, go, go! Takbo kanina pumunta dito ang kanyang ina!
Hindi ko pala ito nakuha.
Hindi, ngunit ginagawa ko. Makikilala ko ang anak ko kapag...
...makita siya.
Ah, mga pating.
Grazie, Papa! Halika na, mabuti pang magmadali na tayo.
-ALBERTO: Okay. -
BABAE: Mga kapwa Portorossan!
Ako ito, Giorgio Giorgioni!
Slayer ng mga halimaw sa dagat at minamahal na tagapagtustos ng pasta!
Slayer ng mga halimaw sa dagat?
Ah, Signora Marsigliese lang yan.
Nagtatrabaho siya para sa sponsor para sa karera.
Ito ay magtatagal magpakailanman.
Ang pinakamasarap na pasta sa Liguria
sa presyong kayang bayaran ng bawat pamilya.
Pumunta sa mga patakaran!
Sigasig. Gustong makita ito.
Upang manalo sa aking sikat na lahi,
ang iyong koponan ay dapat na unang matapang
ang mapanlinlang na tubig ng look,
lamunin ang isang misteryong mangkok ng aking masarap na pasta,
at sumakay sa taas ng Mount Portorosso at pabalik!
Mukhang mahirap ang lahat.
Oo. Mahirap mawala. mananalo tayo.
I love your confidence.
Ngunit huwag kalimutan, pupunta tayo kailangang pagdaanan...
Darating ang kampeon.
-GIULIA: Ugh. -Ciao, ciao! Hoy!
Ercole.
Hindi ka ba medyo matanda, Ercole?
Signora! Ako ay 16.
Sinabi mo yan last year.
Ngunit sa taong ito, ito ay totoo.
Baka gusto mong i-save ang iyong pera, ragazzi.
This year, Ercole's gonna masira ang record
at gawin itong anim sa isang hilera.
Oh hindi. Hindi ako naniniwala.
Spewlia, nagsama ka kasama ang mga palaboy na ito?
-Huwag mo siyang pansinin.
Oh, hiling ko para sa iyo na magagawa mo.
Natatakot ako na kailangan pang magbayad ng iyong mga kaibigan
ang out-of-town weirdo tax.
Hoy! Ercole! Kailangan mong ibalik!
Walang kailangang gawin si Ercole.
Siya ang kampeon ng Portorosso Cup, numero uno.
At numero dalawa,
kamangha-mangha ang kanyang buhay at mahal siya ng lahat.
Hindi ka nila mahal. Natatakot sila sayo.
Itaas ang iyong kamay kung mahal mo Ako.
Kita mo? lahat.
Kahit ikaw. Bop!
Oh, ayan na. Halika, Luca.
Hoy! Gustong lumaban ng mga palaboy.
-Alberto? -Silenzio, Bruno.
Tandaan, ito ay para sa ating Vespa.
-Tumigil ka. -Isang Vespa?
Basura na parang hindi ka makakasakay sa Vespas.
Ercole, takot ka lang wawakasan namin ang iyong
-masamang imperyo ng kawalang-katarungan. -"Evil empire of injustice."
May bago ka ba?
Oo. Narito ang isang bago. Mukha kang, uh... Uh...
-Isang hito. -Isang hito!
CROWD: Ha?
Uh, bottom-feeders sila,
at meron din sila dalawang malungkot na maliit na balbas.
-
-Tumahimik ka!
Makinig, piccoletto,
Kumakain ako ng mga batang tulad mo para sa almusal.
Ibinaon ko sila sa aking cioccolata at...
...finiti!
-
Kaya, dito, mag-sign up. Mm?
Gagawin kong misyon ko ang sirain ka.
Ito ay magiging ilang lahi, ha?
Paumanhin, walang autograph ngayon.
-Maaari mong ibaba ang iyong kamay. -
Ha-ha! Luca! Bravo, nagawa namin ito!
Giulia Marcovaldo.
Ciao, Giulia. Team ng isa?
Hindi ngayon.
-Luca Paguro. -Alberto Scorfano.
GIULIA: Okay, ragazzi, mayroon kaming isang linggo para sanayin.
Nakuha ko ito.
Ano nga ulit?
Taun-taon pinapalitan nila ang pasta.
Kailangan mong maging handa sa anumang bagay.
Maaaring cannelloni, penne, fusilli, trofie, kahit lasagne.
At kailangan mong gumamit ng forchetta. Ito ang tuntunin.
Banal na karpa. Hindi. Hindi ko kaya.
At tandaan, piccoletto...
Forza, Luca, huwag mo siyang hayaan sa iyong ulo. Kaya mo yan.
Sige. Silenzio, Bruno. Dito na tayo.
hindi ko kaya!
-
Ganyan yata lumangoy ang tao?
Ugh, nakakahiya.
Anumang mga halimaw sa dagat?
GIULIA: Ay, hindi! Si Ercole naman! Go, go!
ALBERTO: Luca! Bilis bilis! LUCA: Bakit hindi tayo gumagalaw?
-Ercole? -
-Guido! -Ako... Nadulas ako.
Ciccio, sampalin mo si Guido.
muli. Parang sinadya mo.
-Huh? -
Hmm. Saan napunta yung isa?
-GIULIA: Ercole!
-
Giulia! Ito ay lana. Hindi ito mabasa!
Ciccio, patuyuin mo, subito!
-GIULIA: Luca? Alberto?
Ayos ka lang ba?
-Um... -Magaling kami! Mabuti, mabuti, mabuti.
GIULIA: Well, sa tingin ko iyon sapat na pagsasanay para sa araw na ito.
-LUCA: Oo. Sumang-ayon. -Oo.
Ay, Ciccio! Ang motor! Unti-unti na silang lumalayo!
-
Guido, sampalin mo si Ciccio.
-Na may paghamak! -
-BATA: Ha? -Hmm.
Sipain mo.
-
Oh!
Meron akong naisip.
Uh-uh. honey?
Hoy, guys! Maglaro din ba ako?
-Oops, sorry!
Oh. Sige.
-Kunin ang bola! -
Pumunta ka at kuhain mo!
-Uh-uh! -
-Hindi ang aming anak, hindi ang aming anak.
-
-Ha-ha!
-
Tingnan natin gawin ni Bianca Branzino!
GIULIA: Magandang pagsisikap, koponan.
Nakuha mo na ang iyong pasta ngayong gabi.
ALBERTO: Maaari ba akong kumain gamit ang aking mga kamay?
DANIELA: Nasaan kaya siya?
LORENZO: Well, at least nanalo ka. Sa tingin ko.
Yeah, I guess I did.
Halika na. Kailangan lang nating maghanap.
Uh...
Alberto? Sa tingin ko Baka nakita ko na parents ko.
Hindi pwede. sabi ko sayo, hindi sila pupunta dito.
Ngunit paano kung ginawa nila?
Ipapadala nila ako sa malalim.
Makinig, magpahinga. Hinding-hindi ito mangyayari.
Sige guys.
Medyo maganda ngayong araw, pero pag-usapan natin ang technique.
Hoy, ragazzi! kailangan ko ng kaunting tulong kasama ang mga lambat.
Ikaw. Ang malaki, malakas.
-Andiamo. -Babalik ako.
Hoy, mananalo tayo.
At kunin mo ang iyong Vespa.
Bakit gusto mo ulit ng Vespa?
Oh. Dahil ito ay magiging kamangha-manghang.
Araw-araw, ako at si Alberto ay sasakay sa isang bagong lugar.
At tuwing gabi, matutulog tayo sa ilalim ng isda.
Mabuti.
ikaw naman? Ano ang gagawin mo kapag nanalo ka?
babangon na ako sa harap ng lahat
at sabihin, "Sinabi ko sa iyo na mananalo ako!"
Oo.
At saka ano?
Well, iyon lang.
Tingnan mo, sa panahon ng paaralan,
Nakatira ako kasama ang aking nanay sa Genova.
At tuwing tag-araw, pumupunta ako dito,
at iniisip ng lahat Isa lang akong kakaibang bata
sinong hindi kasali.
Sa tingin ko alam ko ang nararamdaman mo.
tama? Kaya kailangan nating manalo.
Ang bayan ang magpapasaya sa ating mga pangalan.
Paumanhin. Sobra?
Sabi ng nanay ko minsan sobra daw ako.
Hindi pwede. Hindi para sa akin.
Alam mo namang hindi isda ang mga iyon, di ba?
Syempre sila. Sinabi sa akin ni Alberto ang lahat.
Sumama ka sa akin.
-
Ito ay isang teleskopyo.
Hinahayaan ako ng matandang Bernardi na gamitin ito.
Ginagawa nitong malapit ang mga bagay sa malayo. Tingnan mo.
GIULIA: May nakikita kang isda?
Kung gayon ano ang lahat ng iyon?
Mga bituin. Parang araw.
Mga higante, nagngangalit na mga bola ng apoy!
So, nagkamali si Alberto.
At ang mga bituin ay napapaligiran ng mga planeta.
Tingnan mo.
Si Saturno yan. Ito ang aking paborito.
Ito ang pinakamagaan sa mga planeta.
Sabi nila kung may karagatan sapat na malaki upang hawakan ito,
ito ay lumutang sa loob nito!
Aba!
Wow!
GIULIA: Halika, Luca!
LUCA: So, ganito pala lumilipad ang mga makina?
GIULIA: Oo.
LUCA: At may malalaking bayan tinatawag na mga lungsod?
GIULIA: Oo.
Tulad ng kahit na mas malaki kaysa sa Portorosso?
Parang Genova! Literal na 20 beses na mas malaki.
At lahat tayo ay nasa isang malaking bilog na bato,
lumulutang sa paligid ng isang bituin
sa "solar system"?
Kaya cool, tama?
At mayroon bang kahit ano lampas sa solar system?
Isang kalawakan lamang na puno ng mga solar system.
-Tapos ano? -Isang uniberso na puno ng mga kalawakan!
At saka ano?
At pagkatapos...
hindi ko alam.
Ngunit sa susunod na taon sa Advanced Astronomy,
Gagamitin ko ang teleskopyo ng aking paaralan.
So, baka malaman ko.
Napakalaki ng bagay na iyon. Sana maipakita ko sayo.
Ipangako mo lang na sasabihin mo sa akin lahat ng nakikita mo!
Paumanhin. Sobra?
Hindi kailanman.
Hoy, Luca, kanina pa kita hinahanap kahit saan para sa iyo.
-LUCA: Ay, sorry. -Halika na lang. Tara na.
Maaari ko bang hiramin ito? Para ngayong gabi lang.
GIULIA: Makukuha mo yan.
Ha-ha!
Literal na sa iyo ang uniberso!
Wow. Salamat!
Luca!
LUCA: Okay.
LUCA: Saan tayo pupunta?
ALBERTO: Halika. May ipapakita ako sa iyo.
Hoy, hindi ka maniniwala dito. Hindi mga isda ang mga iyon.
-Ano? -Oo.
Ipinaliwanag sa akin ni Giulia.
Mga apoy sila.
Ngunit, tulad ng, isang milyong beses na mas malaki.
Uh, hindi, hindi sila.
Sa lalong madaling panahon ay magiging amin ka, mahal na Vespa.
Tingnan mo.
Naisip ko ang bawat isang bagay na kakailanganin natin.
Gayundin, nagdagdag ako ng apoy.
Astig yan!
Oh! At maaari naming dalhin isang teleskopyo din!
Oo! Pumutok ng kidlat!
LUCA: Hindi, hindi, hindi.
Tingnan mo ito.
Sinabi ni Giulia na may pantay mas malaki sa kanyang paaralan.
Teka. Paano kung bisitahin natin siya doon?
Bakit mo gustong gawin iyon?
Mukhang kawili-wili ito.
Ang buong dahilan kung bakit tayo kumukuha ng Vespa ay ang mabuhay sa ating sarili.
Hindi namin kailangan ng paaralan. Hindi namin kailangan ng sinuman.
Hindi ba pwedeng subukan na lang natin?
Ilang araw lang?
Luca, ang mga halimaw sa dagat ay hindi makakapasok sa paaralan.
Ano sa tingin mo ang mangyayari
kapag nakita nila ang mukha ng isda mo?
ERCOLE: Hoy, tingnan mo kung sino.
At nang walang pagtatago si Giulia.
-Halika. Tara na. -Hindi.
May kakaiba sa inyong dalawa.
-Ibig kong sabihin, bukod sa amoy. -
May tinatago ka.
Mas matalino ba kami sayo?
I mean, hindi naman talaga namin tinatago yun.
Medyo obvious lang.
Alam mo, iniisip ng mga tao na mabait akong tao.
Palaging nagbibiruan.
Pero sa totoo lang, hindi ako.
-Tumigil ka! -Maghintay ka, piccoletto.
Gusto kong gawing malinaw ang aking sarili.
Ito ang aking bayan,
- numero uno... -
...at number two, ayaw kitang kasama.
Ako... sabi ko tumigil ka na!
Ibaba mo yan, piccoletto. Sasaktan mo ang sarili mo.
-LUCA: Hayaan mo siya! -
Pumunta ka. Ngayon. Bago pa magbago ang isip ko.
Walang may gusto sayo dito, tanga! Tumakbo ka pa!
Bakit mo siya ginalit? Dapat umalis na kami.
Hindi hindi Hindi. Ayos naman kami.
Nakontrol ko ito.
Lahat ng kailangan mong gawin ay sundin ang aking nangunguna, tandaan?
-Gising na!
Go, go! Sige, Alberto! Go!
-Hindi. aba... -
-MASSIMO: Buongiorno! -
Whew.
DANIELA: Ano...
LORENZO: Ugo?
-Gising na! -
Dalawang araw na lang bago ang karera.
Hmm.
Espresso.
Sige na, Luca!
Go, go!
-Hoy, huwag mo siyang i-cheer! -
Ha-ha! Whoo!
Ito ay masaya!
-Uh...
MASSIMO: Hmm.
Mm?
Huh. Hoy!
Kahanga-hanga yan!
-LUCA: Ay, wow! -
Hindi ko alam, Lorenzo. Masyado ba akong matigas sa kanya?
Hindi. Sinusubukan mo lang para mapanatili siyang ligtas.
Kasalanan ko to.
Hindi ko siya pinapansin.
Pero ako ang sumubok para paalisin siya.
Hindi lang ako sa isang milyong taon
akala niya gagawin niya ito.
Parang hindi ko rin alam...
GIULIA: Kaya mo yan, Luca!
...sino siya!
-GIULIA: Go, go!
DANIELA: Luca! LORENZO: Luca!
DANIELA: Luca, tumigil ka!
Luca!
Saan tayo pupunta?
Uh... Isang shortcut.
Mas matarik, masungit na lupain... Gusto ko ito.
Bakit hindi ka nagsasanay?
Lagi akong nagsasanay.
Bravo, Luca. Iyon ang pinakamabilis mo pa.
-Ooh, guys, tingnan mo!
Yan ang tren papuntang Genova.
LUCA: Pupunta yan sa school mo?
-Oo. -
Nagtataka ako, sa totoo lang,
bukas ba ang paaralan mo sa lahat?
Well, ito ay nagkakahalaga ng kaunting pera, pero hula ko.
Malaki. Salamat, Giulia,
para ipakita sa amin ang boring na bagay
na magdadala sa amin sa kakila-kilabot na lugar.
Ngayon, maaari ba tayong tumuon sa kung ano ang mahalaga?
Kung matalo tayo sa karerang ito, wala tayong pupuntahan.
Santa mozzarella. Ang pababa.
Alam kong nakakatakot ito.
Ngunit narito ang kailangan mong malaman...
Titigilan mo na ba ang pang-aapi sa kanya?
Ano ang problema mo?
Kaibigan niya ako. Alam ko kung ano ang kailangan niya.
Ay, oo? Well, kung gayon, ano ang kailangan niya?
Ako. Sasakay na lang tayo tulad ng ginawa namin sa isla. Magkasama.
-Andiamo. -Hindi!
Alberto, tumigil ka!
Si Bruno ang nagsasalita!
LUCA: Hindi! Sigurado akong ako lang yun!
-
-Tumigil ka, Alberto! -Bumitaw!
LUCA: Mag-ingat ka!
Porca paletta, ano iyon?
CICCIO: Ha?
Bah! Hindi ngayon, Ciccio! Mga mata sa tubig!
-Ilipat, lipat! -Sige.
Oh hindi! Luca! Alberto!
Makikita niya tayo. Halika na!
Tingnan mo, sinubukan ko lang ipakita sa iyo kung paano gawin ito ng tama.
Hindi mo alam kung paano gawin ito ng tama!
Ibinaba ko kami sa burol, hindi ba?
Nabangga ka! Patungo sa dagat!
ALBERTO: Ayos lang.
Walang ayos! Nakita lang ako ng parents ko!
Luca, wala dito ang mga magulang mo.
Hindi mo alam ang sinasabi mo!
Tingnan mo, binabaliw ka ng bayang ito.
Kailangan lang nating manalo sa Vespa na yan at umalis ka na dito.
Hindi ito mag-iiba.
ayaw ko...
Gusto kong pumasok sa paaralan.
Yan nanaman? Hindi tayo makakapunta sa paaralan.
Natatakot ka lang na hindi mo magawa.
Hindi ako takot.
Ikaw ang matatakot.
tumahimik ka!
-Aray!
Ano ang mangyayari kapag nakita ka niya?
Kapag may nakakakita sa iyo?
Ikaw ay buhay!
Hoy! Hindi ka pinapayagan sa bike ko ulit.
Manatili sa pagkain, malaking tao.
Uh, anong nangyayari?
Wala. Balik na lang tayo sa training.
Actually, may itatanong kami sayo.
Nagtataka kami
kung pwede ba kaming sumama sayo sa school mo?
Santo pecorino! Iyan ang pinakamagandang ideya kailanman!
Uh, Giulia, ang iyong paaralan,
kailangan ba ng lahat ng uri ng tao?
Ibig kong sabihin, paano kung ilan sa kanila ay hindi tao?
Alberto...
Paano kung ang ilan ay, oh, Hindi ko alam, mga halimaw sa dagat?
Mga halimaw sa dagat?
Duda ako sa iyong paaralan tanggapin ang mga halimaw sa dagat, tama ba?
Ah, kakaibang biro iyon, Alberto.
Oo, alam ko, medyo mahirap isipin.
Kaya, hayaan mo akong ipakita sa iyo!
-Hindi! -
Halika na. -Giulia, maghintay!
Wala tayong oras para maglokohan.
Tulong!
Huwag mo kaming saktan!
-Kita mo? Alam kong ito ay... -Halimaw sa dagat!
Narinig mo ba yun? Sa ganitong paraan.
-Luca?
Manatili ka!
Halimaw sa dagat! Ayun!
Ragazzi, ngayon na!
Hindi!
Ah, tanga, hinayaan mong makaalis!
Sa bangka!
Papatayin natin ang isang halimaw sa dagat!
-
Ah! Nandiyan ka pala. Ginawa ko ang iyong paborito,
trenette al pesto.
Nasaan si Alberto?
Uh, umalis siya, Signor Marcovaldo.
Alam mo ba kung saan siya nagpunta?
Hindi. Pero hindi ko iniisip
gusto niyang may naghahanap sa kanya.
Siguro hindi. Pero kung sakali.
Sige.
Well, kaya pa nating dalawa ang karera.
Lumalangoy ka, kakain ka, nagawa mo na yung dalawa...
-Luca, ako... -...at ako na ang sasakay.
I mean, pwede naman yun diba?
-Luca. Luca? -Ito ay dapat na maayos,
-okay pa kami... -Luca!
Natutulog sa ilalim ng isda. Ngayon naiintindihan ko na.
Uh, kaya kong ipaliwanag.
Sa lahat ng lugar para bisitahin ng mga halimaw sa dagat,
Portorosso?
Nakita mo na ba ang bayang ito?
Ang aking ama ay nangangaso ng mga halimaw sa dagat!
Luca, kailangan mong umalis dito.
Pero akala ko underdog tayo.
Sa tingin mo gusto kitang umalis?
Ito na ang pinakamasaya kong...
Tingnan mo, hindi sulit.
Hindi mo maintindihan.
Hindi, hindi.
Itataya ang iyong buhay para sa isang Vespa?
Paalisin ako ng mga magulang ko.
Kaya naman namin ginawa ang lahat ng ito.
Pero tapos na.
Paalam, Giulia.
Ako ay humihingi ng paumanhin.
Alberto?
Anong ginagawa mo dito?
ako ay...
Ako ay humihingi ng paumanhin.
Ako... hindi ko dapat ginawa iyon.
sana mabawi ko.
Oo kahit ano. pasensya ka na. Ngayon, umalis ka na!
LUCA: Alberto?
Ano ang mga marka sa dingding?
Sabihin mo sa akin kung ano ang ibig nilang sabihin.
Sinimulan ko nang umalis si papa.
Ikaw ay nakatira dito mag-isa para sa maraming araw?
Ilang sandali lang ay tumigil na ako sa pagbibilang.
Matanda na daw ako para mag-isa.
Naisip ko lang na...
...baka magbago isip niya.
Sa totoo lang, naiintindihan ko.
Buti pa siya wala ako.
Ikaw rin.
Hindi iyan totoo.
ALBERTO: Oo, ito ay.
Hindi ka katulad ko. Ikaw ang mabuting bata.
At ako lang ang batang sumira ng lahat.
Silenzio, Bruno. yun lang ang piping boses sa iyong ulo.
Tinuruan mo ako niyan.
At kumuha ng Vespa? Nakikita ang mundo...
Hayaan mo na lang! Sige?
Tingnan mo, ikaw at ako hindi dapat naging kaibigan
sa unang lugar.
LUCA: Wag mong sabihin yan.
-Alberto? -Umalis ka dito!
Hindi ko na sasabihin sayo.
Sige. pupunta ako.
Ako ang mananalo sa karera.
-Ano? -LUCA: Oo.
Oo! At pagkatapos ay ang Vespa ay magiging atin!
At sabay tayong aalis!
Luca, baliw yan.
Aba, nababaliw na siguro ako.
Kunin mo ako, gravity!
ALBERTO: Luca!
Ow.
Anong ginagawa mo?
okay lang ako. babalik ako bukas.
Aayusin ko to!
-
Gusto mong hatiin ang iyong koponan?
Oo. Kung papayagan.
Luca? Anong ginagawa mo dito?
Huwag kang mag-alala. Mag-isa akong makikipagkarera.
Kaya mo kung gusto mo, ngunit hindi ko ito inirerekomenda.
LUCA: Salamat!
Pero paano ka...
Ibig kong sabihin, ano ang mangyayari kapag ang...
Hindi ka marunong lumangoy!
Nag-iisa muli?
DANIELA: Hmm.
-Ah, mga boluntaryo... -Huh?
-...huli ka. -Huh?
Isang tasa para sa bawat bata.
Oh!
-Oo. Isang tasa bawat bata. -LORENZO: Oo.
-Nakuha ko. - Dito.
Ciccio, tumigil ka. Olio d'oliva.
Puputulin niya ang tubig parang kutsilyo.
-Oh! Ah. -Isang malangis na kutsilyo.
ha?
MGA BATA: Ha?
Ito ang nagpapatawa sa akin.
Sa palagay ko kahit ang iyong mga kakila-kilabot na kaibigan
ayoko makipagkaibigan.
Luca! Ito ay isang napakasamang ideya!
Hoy, palaboy!
Hindi kayang bumili ng maayos na swimsuit?
Signore at signori,
magsisimula na ang Portorosso Cup!
Alam namin na mayroon ilang nakita kamakailan,
ngunit huwag matakot!
Kung may mga halimaw sa dagat na lalabas ngayon,
handa kami para sa kanila.
MARSIGLIESE: Mga swimmers, take your mark!
-
Ow! Ow! Ow!
Ano?
Lumangoy, Ciccio! Halika na!
-Lungoy! -
Ha-ha! Trenette!
-
Halika na!
-Salamat. -Huwag mo akong pasalamatan.
Tumigil sa pag-iyak at i-tag si Guido! Imbecille!
Andiamo! Takbo, tumakbo!
Finito!
Per mille cavoli, Guido! Mas mabilis!
-Kumain ka, tulala! Bilis na! -
Hoy, bawal yan.
Tapos na siya!
Tapos na!
Whoa.
Pero dapat nandito siya sa isang lugar.
nauuhaw? Tubig, sinuman?
-Pakiusap, huwag! -BATA: Hindi na mauulit!
Siya yun. Siya yun!
-Luca, tumigil ka! -
Paumanhin, Inay! Paumanhin, Tatay! Kailangan kong gawin ito!
Bumalik ka dito ngayon din!
Wow. Mabilis siya.
-GIRL: Ano?
-Oops! Scusa. -
pababa ng burol!
Spewlia, kahit kailan ginawa ito sa pababa.
Imposible! Nanliligaw siya! Arbitro! Arbitro!
-Huh?
Hindi hindi Hindi!
LORENZO: Ooh.
Ay, hindi ngayon! Halika, halika!
malapit na ako!
Luca!
Manatili ka lang dyan!
Alberto.
Pupunta ako para sayo!
Anong problema, piccoletto?
Takot sa kaunting ulan?
ALBERTO: Hoy! ERCOLE: Ha?
Sa huling pagkakataon, hindi kayo bagay dito dalawa.
Umalis ka sa aking bayan!
-
Halimaw sa dagat! Doon!
ha?
Mama mia!
Ciccio! Aking salapang! Veloce!
-LUCA: Alberto... -Walang tigil! Manatili ka lang diyan.
Okay ka pa rin.
-Andiamo! -Alberto, teka!
Hindi!
Ano?
Aba! Baliw ka talaga!
Natutunan ito mula sa iyo!
Tara na sa tubig!
Hindi! Ciccio!
Heto na.
-Hoy, ikaw.
-Mawalang galang.
-Labas sa daan! Sa pamamagitan ng, sa pamamagitan ng! -
ERCOLE: Ha-ha!
-
Luca!
-
-LUCA: Sorry! -
-Oh hindi! Luca! -LORENZO: Anak!
Dapat umalis ka na nung sinabi ko sayo.
Ngayon, kailangan kong pumatay ng ilang halimaw sa dagat!
Napakatagal, masamang imperyo ng kawalang-katarungan.
-
-Hindi! -
-Giulia!
Mostri marini! Bigyan mo ako niyan!
Giulia. ayos ka lang ba?
Oo. Oo. Ako... okay lang ako.
Giulietta?
Papa! ako...
-LALAKI: Tingnan mo yan!
Wala kang pupuntahan. Halika na.
una ko silang nakita! Akin ang gantimpala!
Hindi kami natatakot sa iyo!
Hindi, ngunit natatakot kami sa iyo.
Kinilabutan ang lahat at naiinis sa iyo,
dahil halimaw kayo.
Tumigil ka! Hindi sila halimaw.
Ay, oo? Sino sila, kung gayon?
MASSIMO: Alam ko kung sino sila.
Sila ay sina Luca at Alberto,
at...
sila ang nanalo.
-Luca! -Hayaan mo kami!
-Ano? -Talaga?
Hindi sila ang mananalo. Hindi rin sila tao!
Signora Marsigliese?
Sa teknikal, legal,
oo nanalo sila.
-Nanalo tayo?
Who cares kung manalo sila? Mga halimaw sila sa dagat.
-
Andiamo. -BAE: Hmm.
Ano? Halika na!
-Hoy! -GIULIA: Ha!
Ciccio! Guido! Isa pang salapang.
Ah, tanga! Maging kapaki-pakinabang kahit minsan sa iyong mga kalunos-lunos na buhay.
-Guido. -Ciccio.
-
-Oops. -
Hindi, piccolino.
Tapos na, ang reign of terror.
Sa wakas tapos na!
DANIELA: Luca! LORENZO: Luca!
Pinag-alala mo kami sa kalahati ng kamatayan, at hindi mo na dapat gawin iyon muli!
LUCA: I'm sorry.
At pinalayas mo ang iyong maliit na buntot at sumipa ng napakaraming puwitan ng tao!
At ipinagmamalaki kita, at galit na galit ako sayo!
Mahal kita inay.
Anak.
Signore at signori,
ang mga nanalo sa Portorosso Cup ngayong taon,
ang mga underdog.
-Wow. -
-Wow. -Oo!
LUCA: Hindi ako makapaniwala na nanalo tayo! ALBERTO: Nanalo tayo!
GIULIA: Oo! Mga underdog!
- LALAKI: Ugh.
-Bigyan mo ako niyan! - Dito.
-
GIULIA: Nagawa namin!
BOY: Nanalo sila!
Ipagdiwang ang iyong mga mata sa pinakadakilang Vespa
nakita na ng mundo!
-Perpekto.
DANIELA: Mmm.
-MASSIMO: Signora. -Grazie.
Nanay! Anong ginagawa mo dito?
Pumupunta ako sa bayan tuwing katapusan ng linggo.
Hindi mo ako mahuhuli!
-Underdogs magpakailanman! -ALBERTO: Whoo-hoo!
Nakakamangha ang ginawa niya ngayon.
Pero hindi natin siya hahayaang manatili sa mundong ito.
pwede ba tayo?
Ang ilang mga tao, hinding-hindi nila siya tatanggapin.
-Ngunit ang ilan ay gagawin. -
At parang alam niya kung paano hanapin ang mga mabubuti.
So, saan ka unang pupunta?
Magtatagal tayo dito saglit.
Kailangan nating ayusin ang bagay na ito bago natin dalhin ito sa buong Earth.
Sige. Basta huwag kalimutang mag-impake.
Santo Gorgonzola! Kailangan kong mag-impake! Para sa paaralan!
Ay, oo, paaralan. Marami kang matututunan.
Um, maaari akong mag-iwan sa iyo ng ilang mga libro.
Kaya mo?
Halika, Alberto!
At mayroon kang tanghalian para sa tren?
-Sì. -Sweater? Kung nilalamig?
Sa pang-milyong pagkakataon, sì.
Mahal din kita, Papa.
Santa mozzarella, ginawa namin ito.
Well, Giulia, hindi makapaghintay na makipagkarera sa susunod na tag-araw.
O baka magsaya lang tayo.
Ciao, Giulia.
Tara, ayusin natin ang Vespa natin.
Oo, tungkol doon. Uh...
Ito ay isang baliw na bagay. Baka binenta ko na.
DANIELA: Luca?
Nanay? Anong ginagawa nyong lahat dito?
Kung nangako kang susulat sa amin araw-araw
at maging ligtas hangga't maaari, at ang ibig kong sabihin ay mas ligtas kaysa ligtas,
pwede ka ng pumasok sa school.
Kaya ko?
Nakaayos na lahat, actually.
Mananatili ka kay Giulia at sa kanyang ina.
Kinausap sila ng iyong kaibigan.
Hindi naging madali.
Luca, pangako mo?
Oo! Oo ipinapangako ko!
Salamat.
Oh. Tandaan mo lang, lagi kaming nandito para sayo.
Sige?
Hey. Tingnan mo ako sa mata.
Alam mong mahal kita diba?
Alam ko.
Halika, Alberto. Aalis na ang tren.
Nasaan ang mga gamit mo?
Oo, well, nakikita mo...
Darating ka, tama?
Um, gusto ko, ngunit nagtanong si Massimo kung gusto kong dumikit.
Lumipat na siguro. At naisip ko lang, eh...
Sa tingin ko kailangan niya ako. Alam mo?
Hindi ko kaya kung wala ka.
ALBERTO: Pero kahit kailan hindi ka wala sa akin.
Sa susunod na tumalon ka sa bangin
o sabihin kay Bruno na itigil ang pag-istorbo sa iyo,
ako yan.
Pero paano ko malalaman na okay ka?
Pinaalis mo ako sa isla, Luca.
okay lang ako.
-
Seryoso, anong ibig sabihin niyan?
Walang ideya. Sige alamin mo ako, pwede ba?
Sige na, Luca!
Go!
Oo! Whoo-hoo!
Iniisip ng ibang tao Galit akong manirahan sa malalim.
Sa tingin ko sila na sinong galit,
hindi ako ang galit, sila.
Ito ay isang magandang buhay, simpleng buhay.
Malayo ito sa gulo,
lahat ng bagay na hindi mo gusto.
Mmm. bangkay ng balyena.
Anyway, magsasaya ka.
Maririnig mo akong magsalita. Kaya kong magsalita nang walang tigil,
minsan siguro 12 hours.
At nakikinig ka, kaya maswerte ka.
Magaling.